© 2019 BODYDOOR All rights reserved 

impression

impression of a session

Written by Michiel Smit

Author of Game Boy

Columnist for Happinez

Dorien en ik hebben nog nooit niet gelachen in de eerste minuut. Ik de jongeman die chronisch te veel dromen en ambities tegelijk achtervolgt. Zij de jonge vrouw die iets belangrijks heeft begrepen en daarin nu gewoon rust terwijl ze glimlachend onze thee inschenkt. Ze weet mijn vaak drukke energie goed te absorberen en arriveren bij Dorien is elke keer als een soort terugschakelen naar een normaal verzet.

Voor we beginnen met haar adem- en lichaamswerk is er ruimte om uit te wisselen wat er allemaal speelt en of ik nog specifiek ergens aan wil werken. Dorien is daarbij zeer aanwezig maar zonder oordeel, een even sterke als zeldzame combinatie die haar zo natuurlijk is dat het nauwelijks opvalt. Het maakt dat ik makkelijk meer mijn gehele wezen kan tonen, de successen maar ook de scheuren. Zij krijgt dan altijd een idee van waar we aan kunnen werken en tot nu toe heeft dat steeds goed geklopt.

Eerst moeten we meer in ons lijf en onze adem komen door even actief te bewegen en mal rond te dansen. Dit is soms nog het listigste deel van het geheel, want ik kom pas net van buiten waar ik het meeste met mijn hoofd oplos en me ‘normaal’ gedraag. Wat ik nu doe lijkt op een kruising tussen voetbalwarming-up en een dansles. Heel mijn leven al doe ik allerlei sporten van team- en vechtsporten tot yoga en extreme outdoor sporten, ik ben iemand die thuis is in zijn lijf, toch moet ik aan dit begin steeds even aan overgeven. Al na twee minuten echter is mijn adem actief en ben ik uit mijn hoofd en in mijn lijf. Nu kunnen we echt beginnen.

Ik ga liggen op een zacht dik kleed, ontspan en begin bewust en diep adem te halen – connected breathing, waarbij in en uit direct in elkaar overgaan. Dorien begeleidt mijn ademhaling, geeft aanwijzingen over waar ze ziet dat ik meer volume kan gebruiken. Het idee is dat ik met mijn longen als ballon van binnenuit de boel oprek en zo meer ruimte creëer. Het zijn allemaal simpele aanwijzingen die, als ik ze volg, een enorm effect hebben. Tijdens meditatie adem ik ook bewuster dan normaal en brengt dat me in een andere staat, nu adem ik niet enkel bewust maar ook energieker en ruimtelijker. Ik raak in een andere staat. Het is alsof er op allemaal plekken in mijn lijf de aan-knoppen worden ingedrukt. Ik ben niet alleen heel erg aanwezig bij wat er gebeurt, ik voel me nu ook bekrachtigd, de vermogens die mijn lijf allemaal bezit zijn wakker geschud en beschikbaar.

Ook hier stuit ik op weerstand. Iets in mij vindt dit te makkelijk, deze afsnijroute is maar valsspelen. Ik ben gewend dingen in mijn hoofd stapje voor logisch stapje op te lossen, maar als dit ook kan wat was ik dan al die duizenden driftig denkende uren aan het doen? Bovendien, is dit wel echt heilzaam? Als ik mijn adem onnozel lang inhoud verandert mijn staat ook, zou dat in zo’n setting niet ook heel significant voelen? Maar ik lig hier alleen niet toevallig. Ik heb ook neurobiologie gestudeerd en een van de meest interessante bevindingen in dat veld vind ik de somatic marker hypothesis. Kort gezegd komt het erop neer dat het lichaam en het brein nog veel intiemer verweven zijn dan voordien werd gedacht. De ik die we ervaren ‘in ons hoofd’, zit niet slechts in ons hoofd, het hele lijf neemt er aan deel. Het lichaam is een van de grootste bronnen van input voor het brein en geeft een soort basisstroom van informatie waarop we de rest van ons denken op bouwen. Hieruit valt bijvoorbeeld de bevinding te verklaren dat als we twee minuten power posen ons testosteron omhoog, en cortisol omlaag, schiet. Werken met het lijf is dus inderdaad een afsnijroute, een heel waardevolle.

Sommige mensen gebruiken enkel de adem en bereiken daarmee al sterke effecten, bij Dorien is de adem de basis om vanuit door te werken, lichaamswerken. Terwijl ik ruim blijf ademen richt Dorien zich op bepaalde drukpunten die zij aan de hand hoe mijn lijf nu is en het begingesprek belangrijk acht. In het begin was dat vooral de buik, tot zij daarin drukte had ik niet geweten hoeveel spanning daar eigenlijk zat, allemaal spiergroepen die stijf en vast stonden. Terwijl ze niks inzet dan goed gerichte en gedoseerde druk wordt dit toch het meest uitdagende gedeelte, dit doet namelijk behoorlijk veel pijn. Het goede nieuws is dat mijn lichaam inmiddels zodanig aan staat dat ik die pijn veel makkelijker kan verwerken.

Ze bouwt het langzaam op en de pijn wordt zo intens dat ik wil brullen en dat is ook de bedoeling. Ik krijg een kussen aangereikt. Kussens dempen je geluid enorm en je kunt er daardoor fantastisch in brullen, en ik word uitgenodigd me zo veel als ik maar durf te laten gaan in die lijfelijke uiting van pijn. Ik druk het kussen op mijn mond en begin te brullen. De laatste keer dat ik zo brulde was toen ik mijn hemstring scheurde bij voetbal. Het voelt waanzinnig, alsof ik nu pas de rauwe aanwezig kracht die ik altijd al in me draag aanspreek. De pijn wordt dragelijk, zulke intense pijn en ik kan er dwars doorheen, ik voel me sterker dan ooit. Mijn geest lijkt open te breken met de energie van deze les, ik kan mijn lijf volledig vertrouwen en het bezit veel meer kracht en mogelijkheden dan ik tot nu toe heb aangesproken.

Er gebeurt nog iets anders. Achter alle spanning en pijn blijkt namelijk een reusachtig innerlijk rijk te liggen, namelijk dat van mezelf en alles wat ik daarvan lijfelijk heb opgeslagen. Spanningen laten los en ik word overspoeld met verschillende soorten gevoelens en gevoelsherinneringen. Hoe ik me ooit voelde verstoppertje spelend met vriendjes in de buurt, de spanning en alertheid, de nieuwsgierigheid naar hoe het leven de komende seconden zou verlopen en de gretigheid daarnaar. Het verdriet van het eerste meisje waar ik zo verliefd op werd dat het me half verlamde en zij haar interesse verloor. Het zijn allemaal gevoelens die nog steeds hun effect op me hebben in het dagelijks leven zodra ze getriggerd worden. Ik heb ze toen nooit helemaal doorleeft zoals ik de pijn in mijn gespannen spieren nu doorleef.

Uit de spanning komen verleden gevoelsstaten op die ik herbeleef en nu, als volwassen mens, anders kan verwerken en plaatsen. Na het hele proces voelt mijn lichaam veel voller en meer aanwezig. Het is afgepeigerd op een heerlijke manier en gretig naar wat er allemaal wel niet in dit leven te ervaren valt. Dorien laat me in deze halve droomstaat liggen bijkomen. Als ik overeind komt krijg ik een kop thee aangereikt en praten we na. Als ik even later weer op de fiets stap rij ik weg, blij als een kind dat een nieuw stuk speelgoed gaat gebruiken en glundert van alle mogelijkheden die dat bieden zal.

"